همون طور که قبلا هم گفتم بهترین راه برای ورود به جامعه ی کانادایی و پیدا کردن کار مناسب، گرفتن یه مدرک مرتبط با رشته تحصیلی یاکاریتون از یه کالج یا دانشگاه است. دانشگاه آلبرتا بهترین دانشگاه در سطح استان آلبرتاست که توی شهر ادمونتون واقع شده و در رده بندی دانشگاه های کانادا جایگاه بالایی داره، بعد از اون دانشگاه مک ایوان است. بدی دانشگاه ها اینه که معمولا دوره های کوتاه مدت ندارن و شما باید برای فوق لیسانس یا دکترا اپلای کنید و به عنوان پیش نیاز زبان باید مدرک ایلتس یا تافل داشته باشین که میتونین از ایران بیارین. بهترین و معتبرترین کالج، کالج نیت(NAIT)

یکی از مزایای مهاجرت برای من این بود که وقتی پامو گذاشتم تو یه کشور جدید که هزارها کیلومتر از سرزمین مادری فاصله داره، اوایل فرصت زیادی برای تفکر درباره ی گذشته پیدا کردم، به اشتباهاتی فکر کردم که در طول زندگی مرتکب شدم، کارهایی که باید میکردم ولی نکردم ، حرف هایی که باید میزدم ولی نزدم ، انتخاب های درست و نادرست که منجر به تغییر مسیر زندگیم شدند. بعضی وقتا فکر میکردم رشته ای که توی دانشگاه انتخاب کردم اشتباه بود، یه وقتایی هم از اینکه به اندازه ی کافی درس نخوندم که مدارک بالاتر بگیرم دلخور بودم از خودم. گاهی هم دیگران را به خاطر مسیرهای اشتباهی که ر

صادقانه باید بگم که اینجا به هیچ عنوان امنیت شغلی وجود نداره، فرقی هم نمیکنه چه شغلی داشته باشین، حتا اگر مدیر هم باشین هر وقت شرکتی که توش کار میکنین احساس کنه که از نظر مالی توان لازمو نداره به راحتی lay off میکنه، تنها خوبیش اینه که اگه بیشتر از شش ماه کار کرده باشین بهتون حقوق بیکاری تعلق میگیره و در کنارش میتونین یه کار پاره وقت هم داشته باشین. خوب این مشکلیه که توی ایران وجود نداره و وقتی سر کار میرین معمولن تا وقتی خودتون بخواین همونجا موندگارین. این باعث میشه اولش وقتی میاین کانادا و برای بار اول عذرتونو میخوان یه کم شوکه بشین ولی کم کم به روند ای

زوایای پنهان مهاجرت اونایی هستن که معمولا هیچ کس در موردش صحبت نمیکنه، مخصوصا با ایرانیای داخل کشور. چرا؟ نمی دونم، شاید فکر میکنن براشون باعث سر شکستگیه که بعد از این همه تلاش و اصرار بیان کانادا و بعد از یه مدتی بیان بگن اون چیزی که فکر میکردم نبود. نمیخوام بگم کانادا کشور بدیه یا زندگی کردن توش سخته، نه اتفاقا کانادا یکی از مرفه ترین کشورهای دنیاست. ساپورت داءمی دولت از مردم، آموزش و پرورش به سبک موثر، هوای پاک، آرامش و نبود دغدغه ی فکری و نگرانی از آینده، خدمات پزشکی رایگان و خیلی مزایا و امکانات از کانادا برای خیلیها کشور آرزوها رو ساخته. حتا از

امروز ششم می دوهزار و شانزده بود، هوا داره کم کم خوب میشه، درختا پر از شکوفه شدن، از هر خیابونی که رد میشی شاخه های پر از گل های رنگارنگ از دیوار حیاط خونه ها خودنمایی میکنن ، خلاصه بهارو میشه با تمام وجود لمس کرد. دیگه لباس های ضمخت زمستونی رفته ته کمدها و مردم با خوشحالی با یه لباس سبک میان بیرون و از هوای بهاری لذت میبرن. آخر هفته ها پارک ها خیلی شلوغ میشه، جمعیت زیادی از بچه و پیر و جوون میان تو پارک ها و بساط کباب و بازی و تفریح به راهه. وقتی هوا خوب میشه حس غربت هم کمتر میشه، یعنی راحت تر میشه غربتو تحمل کرد، و میشه به جنبه های مثبت هم رسید. توی غربت آد

واقعیت اینه که بعد از گذشت دو سال ونیم، که از لحظه ورود ما به سرزمین برفی گذشته، برای اولین بار احساس میکنم این خونه ای که توش زندگی میکنیم، واقعا خونه منه و خاطرات خونه تهران داره روز به روز کم رنگ تر میشه، نسبت به شهر و کوچه خیابوناش بیشتر احساس تعلق خاطر میکنم، دیگه بافت متفاوت شهر و ساکت و آروم بودنش نسبت به تهران اذیتم نمی کنه، کافی شاپ ها، رستوران ها، خیابون ها و مراکز خریدشو دوست دارم، همونطور که سابقا مال ایران و دوست داشتم. البته باز هم هیچ جا وطن آدم نمیشه ولی به عنوان وطن دوم، اینجا هم داره برام دوست داشتنی تر میشه. اینا رو می نویسم چون وظیفه